Fluor ( F )

Fluor jest gazem, w naszym organizmie występuje jednak w postaci soli fluorkowych. Organizm dorosłego człowieka zawiera przeciętnie 3-7 mg fluoru.
Spożywany z pokarmem fluorek zostaje szybko i całkowicie wchłonięty w organizmie. Tłuszcze mogą jeszcze zwiększyć poziom jego absorpcji, a wapń, chlorek sodu i aluminium mogą utrudnić ten proces. Fluorek jest przekazywany do kości, zębów, nerek, aorty i innych tkanek razem z krwią. Poziom fluoru w tkankach miękkich pozostaje względnie stały, a w kościach wzrasta z wiekiem. Nadmiar fluorku jest wydalany z moczem, a ilość wydalanego minerału zależy od poziomu spożycia.
Nie rozstrzygnięto jeszcze kwestii dodawania fluorku do wody, ale jest wiele dowodów na to, że gdy w wodzie znajduje się jedna milionowa cząstka fluoru, przypadki próchnicy są rzadsze. Fluoryzacja wody wydaje się najłatwiejszym sposobem zapewnienia większości populacji odpowiedniej ilości tego pierwiastka.  W jednym z fińskich artykułów na ten temat podano, że dodatkowa dawka fluorku może zwiększyć ryzyko złamania kości udowej lub biodrowej.
Amerykańska ZDD dla fluoru wynosi 1-4 mg dla zdrowego dorosłego człowieka.

Działanie fluoru na nasz organizm

  • Fluorek to składnik emalii nazębnej, uodpornia zęby przed próchnica, bakteriami i kwasami. Jony fluorku dostają się do emalii zarówno w okresie jej tworzenia, jak i później, gdy są wchłaniane przez powierzchnię zęba.
  • Dyskutuje się, czy sole fluorku mogą wpływać na wzmocnienie kości i zapobieganie lub spowolnienie procesu osteoporozy. Badania nad zastosowaniem fluorku w leczeniu tej choroby prowadzone we Francji, Finlandii i Danii dały jednak sprzeczne rezultaty.
  • Zgodna opinia panuje co do tego, że fluor wraz z wapniem i witaminą D może zwiększyć masę kości u pacjentów cierpiących na osteoporozę. Nowo uformowana masa kości jest mocna, ale tkanka pod względem składu różni się od normalnej.
  • Poziom fluorku może mieć związek z zapadalnością na chorobę wieńcową serca. Ta zależność była przedmiotem wielu studiów, które pokazały, że przyjmowanie fluorku może zarówno zwiększyć, jak i zmniejszyć ryzyko zapadalności na wspomnianą chorobę. Powodem takich zagadkowych rezultatów może być różnorodność metod badawczych lub takie czynniki zewnętrzne, jak odmienna dieta, przyjmowanie witamin i minerałów, stopień twardości wody i stopień zanieczyszczenia środowiska.


Źródła
Fluoryzowana woda pitna, pasta do zębów, herbata, kasze, mięsa i ryby (szczególnie sardynki, śledzie i makrele).

Objawy przedawkowania
Zbyt duże dawki fluorku mogą powodować różne problemy, w tym fluorozę, której skutkiem jest przebarwienie i plamy na zębach. Inne problemy to zwapnienie wiązadeł i zwiększona gęstość kości kręgosłupa, miednicy i kończyn.

Niedobory fluoru
Niedobór fluorku jest u ludzi rzadkim zjawiskiem, u zwierząt za to może powodować zahamowanie wzrostu, zaburzenia w rozwoju zębów i utratę sierści.

Ciekawostki

Fluor w stanie wolnym w przyrodzie nie występuje. Jest to pierwiastek bardzo aktywny i potrafi nawet odbierać wodór z wody. Z tego względu spotyka się go w przyrodzie w postaci związków, głównie minerałów, jak fluoryt, apatyt czy kriolit.

Poziom fluoru w kościach zwiększ się w proporcji do ilości i czasu trwania pobierania fluoru oraz wieku danego organizmu. W normalnych warunkach ilość fluoru w kościach rzadko przekracza 1200ppm. Jego ilość w zębach wynosi 100 do 540 ppm.

Należy zwrócić uwagę na wyjątkowo wysoką zawartość fluoru w herbacie (ok. 100 ppm), której duże ilości wypija wiele społeczeństw ludzkich, np. Anglia, Chiny, Indie, Iran, Polska itd. Około 2/3 fluoru pozostaje w fusach, pomimo to jednak 1 szklanka uzupełnia zawartość fluoru w diecie o 0,1 —0,2 mg. Niektórzy ludzie wypijają szczególnie dużo herbaty, uzyskując stąd dziennie ok. 1 mg fluoru. Fluor z wiekiem jest odkładany w kościach, wywołując w nich zmiany zwyrodnieniowe, zwane fluorozą kostną.

Pomijając jednak zagrożenie fluorozą, w rejonach o większej zawartości fluoru stwierdzono mniej przypadków osteoporozy, a nawet pozytywne wyniki uzyskano w leczeniu tej choroby fluorem.

Jony fluoru reagują z hydroksyapatytami szkliwa i wchodzą na miejsce jonów wodorotlenowych. W ten sposób hydroksyapatyty szkliwa przekształcają się w fluoroapatyty, których kryształki są większe, wytrzymalsze i mniej rozpuszczalne w wodzie niż apatyty wapniowe. Te cechy fluoroapatytów pozwalają chronić emalię i zębinę przed próchnicą. Wymiana jonów następuje wtedy, gdy roztwory fluoru działają w małych stężeniach (mniej niż 0,10%), ale w sposób długotrwały i przewlekły.

Po raz pierwszy fluorowanie wody zastosowano w grudniu 1945 r. w Grand Rapids, w stanie Michigan w USA, w Europie w 1952 r. W Polsce wprowadzono fluorowanie wody we Wrocławiu w 1967 r., następnie w innych miastach, jak: Białystok, Szczecin, Kołobrzeg, Ścinawa, Strzelin.

Dzisiaj zawartość fluoru znacznie wzrosła w powietrzu, w glebach, w wodach, roślinach i żywności. Równocześnie zwiększył się wpływ fluoru na rośliny, człowieka i zwierzęta. Coraz większa jest wiedza o obecności fluoru we krwi, kościach, o jego wpływie na metabolizm komórek, coraz częstsze są wypadki zaburzeń rozwojowych zwierząt, zwłaszcza człowieka, coraz więcej wiemy o mutagennym i kancerogennym wpływie fluoru na ich organizmy.

Zapytania z Google:

  • fluor mikroelement
  • fluoryzacja wody w polsce
  • Mikroelementy fluor
  • zawartosc fluoru w herbacie
  • fluor jako mikroelement

Comments are closed.