Rubid (Rb)

Biologiczne zainteresowanie tym pierwiastkiem stymulowało jego podobieństwo do potasu, a także dość wysokie stężenia w tkankach roślin i zwierząt.

Wydaje się, że rubid może działać w wielu wypadkach podobnie jak potas, np. zapobiegając dolegliwościom nerek, jakie wystąpiłyby przy braku potasu.
Rubid, a w mniejszym stopniu cez, mogą zastępować potas, stając się istotnym pokarmem, np. dla wzrostu drożdży czy bakterii.

Rubid może działać toksycznie przy wyższych stężeniach, np. 1000 ppm, działając negatywnie na wzrost, reprodukcję i długość życia. Jest bardziej toksyczny w niskich niż przy wysokich stężeniach potasu.
Pierwiastek ten nie kumuluje się w szczególny sposób w żadnej tkance. U człowieka występuje w ilości 20 — 60 ppm w stosunku do suchej masy. Wyższe stężenia od 100 do 200 ppm (w stosunku do wilgotnej masy) znajdowano w mięśniach, wątrobie, płucach, nerkach czy mózgu, przy czym wartości te rosną z wiekiem.
Pokarmy roślinne zawierają go około 35 ppm, zboża znacznie mniej, najmniej biała mąka. Stosunkowo wysoką zawartość znaleziono w soi (160 — 225 ppm). Mięso jest także bogate w rubid i zawiera nie mniej niż 140 ppm.

Zapytania z Google:

  • rubid
  • rubid i cez
  • rola cezu w organiźmie
  • rubid w organizmie człowieka

Comments are closed.