Burak ćwikłowy (Beta vulgaris)

Jest to odmiana buraka zwyczajnego.
Był uprawiany już w czasach starożytnych dla celów spożywczych i leczniczych, przy czym uprawiane wówczas formy różniły się znacznie od współczesnych.

Burak ćwikłowy jest rośliną uprawną. Ma jadalny, czerwony korzeń spichrzowy i czerwonawe liście.
Jest rośliną dwuletnią, a więc w I roku uprawy tworzy korzeń spichrzowy i rozetę liści, a w II roku wytwarza pęd kwiatostanowy.
Kształt korzenia spichrzowego jest cechą odmianową. Liście w rozecie są trójkątne lub owalne o zabarwieniu od jasnozielonego do brązowo lub fioletowoczerwonego.

Młode liście buraka zawierają więcej białka i soli mineralnych od korzenia.
Korzeń spichrzowy buraka zawiera białko, cukry, sole mineralne, witaminy z grupy B i witaminę C. Posiada szczególnie znaczenie dietetyczne dzięki dużej zawartości błonnika oraz dzięki zawartości kwasu jabłkowego, cytrynowego, winnego i szczawiowego, które to substancje wpływają dodatnio na trawienie.
Działając odkwaszająco na organizm neutralizuje kwasotwórcze działanie mięs i słodyczy.

100 g buraków ćwikłowych zawiera następujące ilości składników odżywczych: 300 mg potasu, 84 mg sodu, 25 mg wapnia, 15 mg magnezu, 3,2 mg fosforu, 0,4 mg żelaza i cynku.

Zapytania z Google:

  • burak ćwikłowy

Comments are closed.