Koper włoski (Foeniculum vulgare)

Koper włoski, czyli fenkuł włoski  jest dwu- lub wieloletnią rośliną z rodziny baldaszkowatych, pochodzącą z krajów śródziemnomorskich. Rośnie dziko na Krymie, Kaukazie i w Azji Środkowej, uprawiany jest w wielu krajach Europy Zachodniej, Azji, Afryki i Ameryki Północnej, w Rosji, na Ukrainie i w Mołdawii. Jest to stara roślina uprawna Egiptu i Chin, wymieniona w papirusie Ebersa.
Korzeń mięsisty, wrzecionowaty, średnicy do 2 cm. Łodyga wysokości 90—200 cm, z modrym nalotem, obła, silnie rozgałęziona, łaście 3-krotnie parzystosieczne z równowąskimi, szydłowatymi ostatnimi odcinkami. Kwiaty żółte, zebrane w baldachy złożone. Owocem jest żebrowana, cylindryczna, szarawozielona rozłupnia, łatwo rozpadająca się na 2 rozłupki.

Owoce zawierają 3—6% olejku eterycznego (skład: 50—60% anetolu, do 10% metylochawikolu i do 20% fenchonu), odznaczanego się gorzkim smakiem i kamforowym zapachem.

Młode pędy, liście, łodygi, korzenie i owoce stanowią przyprawę dodawaną do kwaszonych ogórków, marynat, konserw, używaną do aromatyzowania herbaty, likierów, win i wyrobów cukierniczych. Liście po wysuszeniu zachowują aromat. Olejek eteryczny z owoców stosowany jest w perfumerii i przemyśle farmaceutycznym, do produkcji likierów i mydeł, a pozostałe odpady stanowią paszę dla zwierząt.
Owoce kopru włoskiego stosuje się przy wzdęciach w postaci wody koprowej, a także w kamicy żółciowej i moczowej, jako środek wykrztuśny. i przeciwskurczowy, czasem zaś dla poprawienia smaku mikstur. Owoce kopru włoskiego wchodzą w skład złożonego proszku lukrecjowego i różnych mieszanek: przeczyszczającej, wiatropędnej, moczopędnej, wykrztuśnej i uspokajającej. Olejek wchodzi w skład eliksiru lukrecjowego (od kaszlu)
Liście kopru włoskiego zawierają dużo kwasu askorbinowego (50—90 mg%) i karotenu (6—10 mg%); mogą stanowić surowiec do przemysłowej produkcji rutyny.

Comments are closed.