Melisa lekarska (Melissa officinalis)

Roślina ta rośnie dziko w południowej Europie, północnej Afryce, Azji Mniejszej, a także południowej Szwajcarii. Melisa jest uprawiana w wielu krajach Basenu Morza Śródziemnego, w europejskiej części ZSRR, w Ameryce Północnej, a także w Polsce. W Starożytności melisa uważana była za środek wzmacniający i wypędzający melancholię. Obecnie w kuchniach wielu narodów jest używana jako przyprawa do sałat, zup, mięs, napojów, herbaty. Melisa — po grecku oznacza pszczołę, była ceniona przez pszczelarzy, którzy nacierali nią ule przed wpuszczeniem pszczół. Inne nazwy: rojownik lekarski, matecznik, pszczelnik.

W celach leczniczych zbiera się ziele, które po zgnieceniu ma zapach cytryny.
Zewnętrznie stosowane wyciągi melisy miały znosić bóle stawowe, a także być pomocne w leczeniu czyraków i owrzodzeń.

Napar z melisy należy pić w przypadkach dużego zdenerwowania i zaburzeń trawienia. W nerwicach korzystne jest łączenie melisy z rumiankiem, arcydzięglem, miętą. W zaburzeniach rytmu serca łączyć melisę z głogiem, kozłkiem lub lipą. Można także przyrządzić alkoholowe wyciągi z melisy, i stosować je w przypadku zaburzeń nerwicowych, bezsenności, migreny czy zaburzeń miesiączkowania. Melisa może być używana do sporządzania herbaty, która jest zalecana kobietom, szczególnie w dniach miesiączkowania.

Zapytania z Google:

  • melisa witaminy
  • melisa

Comments are closed.