Orzech czarny (Juglans nigra)

Gatunek drzewa należący do rodziny orzechowatych. Pochodzi z południowych i wschodnich obszarów Stanów Zjednoczonych. U nas jest rzadko uprawiany.

W początkowych latach po posadzeniu rośnie dość szybko.
Korona drzewa jest kulista i szeroka, pień osiąga do 30 m wysokości, a w sprzyjających warunkach nawet do 50 m. Kora jest czarna, bruzdowana. Młode pędy są miękko owłosione, zimą oliwkowozielone. Liście długości 30-60 cm, złożone z 15-23 listków. Listki są podłużnie jajowate, długości 6-12 cm, zaokrąglone u nasady, o ostrym wierzchołku, drobno piłkowane.
Owoce to kuliste orzechy średnicy 3-5 cm. Zewnętrzna okrywa zielona, silnie aromatyczna. Łupina orzecha jest bruzdowana i czarnobrązowa. We wrześniu i październiku dojrzałe orzechy spadają z drzewa. Jądra orzechów są niesmaczne.

Drzewo jest wytrzymałe na niskie temperatury.
Orzech czarny sadzony jest w parkach w całej Europie od XVII wieku jako roślina ozdobna. W Polsce jest to po orzechu włoskim najczęściej spotykany gatunek orzecha.
Drewno było cenione w meblarstwie artystycznym, ze względu na ciemnobrunatne zabarwienie. Dawniej wykonywano z niego również śmigła do samolotów.

Comments are closed.