Orzech włoski (Juglans regia)

Drzewo z rodziny orzechowatych, pochodzące z Azji, uprawiane w Polsce jako drzewo owocowe.
Wcale nie chodzi o owoce, ale o liście i o zieloną naowocnię (zielone, niedojrzale owoce waz z otoczką). One są surowcem zielarskim. Liście zbiera się w czerwcu z młodych drzew jeszcze nie owocujących, albo dopiero w sierpniu z drzew które już owocują, bo zbiór liści osłabia drzewo. Naowocnię zbiera się wtedy, gdy zrywamy pierwsze dojrzałe orzechy, jeszcze nie na przechowanie zimowe.
Oba te surowce zawierają juglon i związki pokrewne, do 15% garbników, do 1% kwasu askorbinowego, karotenoidy i inne składniki. Juglon (zbliżony do witaminy E) występuje tylko w świeżym surowcu, a podczas suszenia ulega rozkładowi.
Od wieków medycyna ludowa stosowała nalewki na świeżych zielonych orzechach, jako znakomity środek przeciw bólom i kurczom żołądka.
Liście orzecha włoskiego mają bardzo ważne znaczenie w kosmetyce. Odwar z nich stosuje się w postaci okładów i przemywań przy trądziku, zarówno pospolitym, jak i krostowym, w zapaleniu opryszczkowym i ropnym skóry, świerzbiączce, przeciw miejscowemu poceniu się, a szczególnie przeciw poceniu się nóg (trzeba je moczyć w odwarze).
Liście lub naowocnie wchodzą w skład w skład mieszanek ziołowych i maseczek kosmetycznych, leczących niedomagania cery.
Odwar z liści i naowocni (szczególnie!) jest brązowym barwnikiem, używa się go do płukania włosów, aby nabrały ładnego brązowego odcienia.

Comments are closed.