Porzeczka czarna (Ribes nigrum)

Krzew ten występuje w stanie naturalnym w całym kraju. Rośnie w wilgotnych lasach liściastych i nad brzegami rzek, ale zbiór surowca z krzewów dziko rosnących jest zabroniony, gdyż krzew ten jest pod ochroną. Porzeczka czarna występuje w całej Europie. Kwitnie od kwietnia do czerwca. Jest popularnym krzewem hodowanym w ogrodach.
Inne nazwy: smrodzina, smrodzinki, smrodyńki, smrodynia.

W celach leczniczych używane są liście i owoce porzeczki czarnej.

Liście zawierają garbniki, olejek eteryczny, flawonoidy i sole mineralne, m.in. związki boru i magnezu.
Owoce są bogate w cukry, pektyny, antocyjany, kwasy organiczne, witaminy C, P, A, a ponadto zawierają sole potasu i żelaza.
Związki czynne zawarte w liściach porzeczki zwiększają wydzielanie moczu, a z nimi szkodliwych produktów przemiany materii, w tym przede wszystkim kwasu moczowego. Liście porzeczki mogą być używane w leczeniu obrzęków pochodzenia sercowego i nerkowego. Dzięki zawartości garbników, liście porzeczki są stosowane jako lek przeciwbiegunkowy, przeciwzapalny i ściągający. Garbniki te mają właściwości hamowania rozwoju bakterii w przewodzie pokarmowym, mogą być używane do płukania i przemywania skóry i błon śluzowych w przypadku zakażeń jamy ustnej i gardła, angin, a także oparzeń, wysypek, uszkodzeń naskórka.
Owoce czarnej porzeczki należą do najbogatszych pod względem zawartości witaminy C roślin, mogą też być dobrym i tanim źródłem aktywnej biologicznie witaminy C. Mają także działanie przeciwbiegunkowe i moczopędne oraz napotne. Warto o nich pamiętać przy przeziębieniach, w przypadkach krwawień z dziąseł, a także z przewodu pokarmowego.

Comments are closed.