Rozmaryn lekarski (Rosmarinus officinalis)

Należy do rodziny wargowych (Lamiaceae, Labiatae)
Występuje głównie w krajach śródziemnomorskich, na północ od tego obszaru istnieje jako gatunek zawleczony.

Jest to silnie rozgałęziony krzew o wysokości 50-150 cm i aromatycznym zapachu. Liście zimozielone o podwiniętych pod spód brzegach, z wierzchu są nagie a pod spodem białofilcowate. Kwitnie na niebiesko lub liliowo, rzadko na biało, kwiatki mają 2 wystające daleko pręciki.
Okres kwitnienia przypada na czas od marca do października.

Surowiec leczniczym są liście rozmarynu. Zbierane są podczas i po kwitnieniu, następnie poddaje się je suszeniu.
Główne składniki liści to olejki eteryczne, garbniki i gorycze.

Liście rozmarynu stosowane wewnętrznie działają spazmolityczne. Stosowane są głównie w dolegliwościach dyspeptycznych.
Zewnętrznie działają drażniąco na skórę, pobudzają krążenie. Stosuje się je przy dolegliwościach ze strony układu krążenia, wspomagająco w leczeniu schorzeń reumatycznych.

Działania uboczne nie zostały stwierdzone, podobnie jest w przypadku interakcji z innymi lekami.

W przeszłości rozmaryn uważany był za lek przeciw żółtaczce. Stosowano go także m.in. przy trudnościach w oddychaniu, chorobach płuc, zaleganiu śluzu, złym trawieniu, zatruciach, bólach brzucha. Cukier rozmarynowy lub wódka rozmarynowa stosowane były wewnętrznie i zewnętrznie przy omdleniach, dreszczach i zawrotach głowy.
W medycynie ludowej stosowany był do okładów na trudno gojące się rany i przy egzemach. Jako środek odstraszający owady.

Zapytania z Google:

  • rozmaryn
  • rozmaryn lekarski
  • rozmaryn witaminy

Comments are closed.