Wiązówka błotna (Filipendula ulmaria)

Jest to bylina należąca do rodziny różowatych (Rosaceae). Jest gatunkiem eurosyberyjskim, występuje w Azji od Syberii przez Mongolię po Chiny i w północnej i środkowej Europie. W Polsce jest rośliną pospolitą, miejscami występuje bardzo licznie.

Łodyga wiązówki jest wzniesiona, prosta, naga i sztywna, rozgałęziająca się górą, wysokości do 1,5 m, łatwo się łamie. Liście przerywano nieparzysto-pierzaste, pofałdowane, posiadające półokrągłe, ząbkowane przylistki częściowo zrośnięte z łodygą.

Drobne, żółtobiałe kwiaty, tworzą na wierzchołku łodygi dużą wierzchotkę dwuramienną. Kwiaty wydzielają lekki zapach, przywabiając nim owady, które je zapylają, mimo że roślina nie wytwarza nektaru

Owoce to spiralnie skręcona, brunatna, jednonasienna niełupka.

Wiązówka błotna rośnie na brzegach wód, na mokrych łąkach, w świetlistych zaroślach nadrzecznych, nad rowami, często występuje w zaroślach wierzby szarej. W górach rośnie aż po piętro kosówki.

Roślina ta nadaje się do uprawy szczególnie nad sztucznymi zbiornikami wodnymi

Własności lecznicze tej rośliny poznano już w średniowieczu. W medycynie ludowej była ważną rośliną zielarską – używano jej do zwalczania pasożytów przewodu pokarmowego, jako ziele przeciwkrwotoczne i przeciwbiegunkowe.

Jako surowiec zielarski kwiaty zawierają olejki eteryczne, flawonoidy, garbniki, kwasy organiczne, sole mineralne i glikozydy fenolowe (spireina, salicyna).

Ma właściwości przeciwgorączkowe (dzięki zawartości salicyny), napotne, moczopędne i przeciwreumatyczne. Napar stosowany jest do leczenia przeziębień, chorób górnych dróg oddechowych, pomocniczo przy grypie i chorobach reumatycznych, zwykle w mieszance z innymi ziołami.

Z liści wiązówki błotnej otrzymywano dawniej żółtozielony barwnik do tkanin.

Obecnie używana jest do aromatyzowania niektórych gatunków piwa i wódki.

Comments are closed.