Wierzbówka (Epilobium)

Inaczej zwana wierzbownicą, należy do rodziny wiesiołkowatych, ojczyste tereny występowania wierzbówki to Europa, Azja i  Ameryka Północna

Wyróżniamy gatunki o kwiatach drobnych i dużych. Do roślin o kwiatach drobnych (wierzbownica) zalicza się wierzbownicę błotną, kosmatą, górską, wzgórzową i Fleischera.
Do celów leczniczych używane są wyłącznie gatunki wielkokwiatowe (wierzbówka). Odznaczają się one łodygą obłą i owłosioną, drobnoząbkowanymi liśćmi i dużymi kwiatami o delikatnej liliowej barwie. Owocem jest wydłużona torebka pękająca po dojrzeniu.

Wierzbówka rośnie na polanach i nieużytkach i lubi gleby piaszczyste, wilgotne, ubogie w wapń, zasobne w próchnicę.

Wierzbówkę rozmnaża się z nasion lub przez podział roślin.

Surowcem leczniczym są wyłącznie liście. Do substancji czynnych tej rośliny należą garbniki, kwas galusowy, śluzy i pektyny. Należy pamiętać aby uważać na kwiaty, gdyż zawierają one toksyczny fenol. Napar i wodny wyciąg z liści stosowane są przy przeroście gruczołu krokowego. Wierzbówka sprawdza się też jako płukanka przy bólach gardła i zapaleniach dziąseł. Z powodu obecności garbników wierzbówka ma działanie czyszczące rany i przeciwzapalne. Ostrzega się jednak przed długim stosowaniem tej rośliny, gdyż wówczas mogą wystąpić dolegliwości żołądkowo – jelitowe.

Młode suszone liście wierzbówki przechowuje się w szczelnym naczyniu.

Zapytania z Google:

  • wierzbownica
  • wierzbówka
  • rośliny lecznicze
  • wierzbownica WIELOKWIATOWA
  • wierzbownica błotna
  • wierzbowka kosmata

Comments are closed.