Wrzos zwyczajny (Calluna vulgaris)

Należy do rodziny wrzosowatych, jego ojczyzna jest Europa, Syberia, Azja Mniejsza

Wrzos jest małą krzewinką, jest niezwykle mało wymagający. Nie jest wrażliwy ani na zimno, ani na gorąco, ani na suszę, ani na wilgoć. Odznacza się bogato rozgałęzioną zdrewniałą łodygą z zimozielonymi igiełkowatymi liśćmi i kwiatami barwy purpurowej, różowej lub białej. Wrzos występuje w 500 różnych odmianach.

Wrzos rośnie na wrzosowiskach, halach górskich, a także na polanach. Lubi stanowiska słoneczne lub półcieniste. Można go uprawiać nie tylko w ogrodzie, ale również w skrzynkach balkonowych lub w pojemnikach.
Wrzos sadzi się na wiosnę lub na jesieni. Podłożem dla niego powinna być kwaśna ziemia torfowa, gdyż roślina lubi glebę lekko kwaśną z domieszką piasku. Do ziemi ogrodniczej należy więc dodać dużą ilość torfu lub ogrodowej gleby torfowej. Odległość między roślinami powinna wynosić, co najmniej 25 cm. Wrzos powinien mieć zawsze wilgotną glebę, należy go regularnie zasilać nawozami organicznymi. Powinien być podlewany nawet w zimie, kiedy nie ma mrozu.

Zastosowanie wrzosu
Znany jest głównie ze swej skuteczności w przypadku stanów zapalnych dróg moczowych. Do podstawowych związków czynnych występujących w tej roślinie należą arbutyna, garbniki, kwas krzemowy, kwas cytrynowy, kwas fumarowy i flawony. Napar z kwitnących roślin działa napotnie i moczopędnie. Uważany jest też za skuteczny lek przeciwreumatyczny. Okłady z naparu wrzosu mogą być bardzo pomocne w przypadku różnego rodzaju wysypek skórnych.

W przypadku dolegliwości reumatycznych zaleca się dodawać do kąpieli napar z kwitnącego ziela.

Roślinę w celach leczniczych zbiera się w lipcu i sierpniu.
Kwitnące ziele po ususzeniu przechowuje się w zamkniętych pojemnikach.

Po przekwitnięciu roślinę uprawianą w celach dekoracyjnych należy skrócić o 5 cm.

Comments are closed.