Rola witamin, minerałów i NNKT w układzie immunologicznym

Witaminy i minerały są niezbędne dla organizmu do tworzenia prawidłowo funkcjonujących komórek układu odpornościowego.

Dodatkowe dawki żelaza, cynku, miedzi, magnezu, witaminy A, C, D, E i B6 razem z kwasem gamma-linolenowym, EPA i DHA

  • wzmacniają system odpornościowy,
  • zabezpieczają przed nawrotowymi infekcjami wirusowymi.

Zapotrzebowanie organizmu na wyżej wymienione elementy jest dużo większe niż ich zawartość w normalnej diecie.
Dzieci w wieku od 6 miesięcy do 4 lat, które dodatkowo otrzymywały witaminy i minerały, były odporniejsze na tak powszechnie występujące choroby infekcyjne, jak zapalenie ucha, przeziębienia i zapalenie zatok.
Niedobór witaminy A, B1 (tiaminy), B3 (niacyny) i witaminy C powoduje powstawanie określonych stanów chorobowych, które można zlikwidować, stosując dodatkowe dawki tych witamin. Wirusowe i bakteryjne infekcje redukują w organizmie zapasy witaminy A, B6 i C, a w stanach gorączkowych gwałtownie spada poziom witaminy B2 (ryboflawiny). Witamina C i wszystkie witaminy z grupy B są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania białych ciałek krwi biorących udział w zwalczaniu stanu zapalnego. Mechanizmy obronne makrofagów i limfocytów T i B do prawidłowego funkcjonowania wymagają witaminy A, B1, B2, B9, B12 i E. Wiele witamin, m.in. A, B6, B9, B12, bierze udział w pow­stawaniu białek i DNA, zatem brak jednej z nich może powodować spadek odporności na choroby. Pirydoksyna ( wit. B6) wspomaga tworzenie się w komórkach kwa­sów nukleinowych niezbędnych w procesie wzrostu i w pro­dukcji przeciwciał, jest wymagana przy dojrzewaniu komórek T w grasicy. Niedobór witaminy B6 powoduje zmniejszenie ilości limfocytów T i B we krwi i ograniczoną produkcję przeciwciał, oznacza że obojętnochłonne białe komórki krwi (neutro­file) mają obniżoną zdolność połykania i niszczenia bakterii. Noworodki urodzone przez matki z nieodpowiednim pozio­mem pirydoksyny mają mniejszą śledzionę i grasicę niż inne dzieci. To oznacza, że dzieci z niedoborem witamin mają słabszą odporność komórkową. Prawie jedna trzecia star­szych ludzi może mieć niedobór witaminy B6, w związku z czym ulega osłabieniu ich odporność na procesy starzenia, choroby, a także na zaburzenia czynności umysłowych. Nie­dobory niektórych witamin, jak np. A, B6, B5, B9 i biotyny, mogą spowodować niski poziom produkcji przeciwciał. Witaminy A, C, E pomagają w za­bezpieczeniu błon śluzowych i skóry. Niedobór witaminy A może spowodować zmniejszenie się grasicy i śledziony, a w rezultacie ograniczyć produkcję białych ciałek krwi. Dzieci urodzone w warunkach niedoboru witaminy A są o wiele bardziej narażone na ryzyko zachorowania na chorobę in­fekcyjną. Akcja uzupełniania diety dzieci witaminą A, pro- wadzona w Indonezji i w Afryce, obniżyła stopień ich umie­ralności. Trzeba pamiętać, że zbyt duża ilość witaminy A jest toksyczna i wpływa na osłabienie układu odpornoś­ciowego. Zadaniem witaminy C jest utrzymywanie dobrej kondycji skóry oraz sprawności granulocytów obojętnochłonnych (neutrofili). Warto przyjmować zwiększone dawki wi­taminy C podczas przeziębień, grypy, bo gdy w makrofagach spada poziom witaminy C, obniża się ich zdolność zwalczania czynników chorobotwórczych. Brak witaminy E osłabia tworzenie się przeciwciał, aktywność limfocytów i powoduje zmiany w reakcjach nadwrażliwości typu póź­nego.

W funkcjonowaniu systemu immunologicznego mają swój udział także pewne minerały. Cynk potrzebny jest do budowy białek, które pomagają chronić nasze komórki. Gdy nasz organizm walczy z infekcją zmienia się metabolizm cynku, a jeżeli infekcja trwa długo, mogą wyczerpać się zapasy tego minerału. Przyczyniają się do tego takie czynniki, jak zwiększone podczas infekcji wydalanie cynku z moczem i zmniejszone pobieranie cynku spowodowane brakiem apetytu. Cynk bierze udział w czynnościach blisko dwustu enzymów, więc jego niedobór prowadzi do różnorodnych problemów, np. do obniżenia poziomu produkcji energii w komórkach i zatrzymania tworzenia kwasów nukleinowych. Cynk wspomaga podział komórek i dlatego jest niezbędny do dojrzewania i proliferacji limfocytów, szczególnie limfocytów T pomocniczych i zabijających w reakcji zapalnej. Niedobór cynku wpływa na grasicę w podobny sposób jak niedobór witaminy A: spada produkcja hormonu grasicy, a rośnie produkcja przeciwciał.
Żelazo jest niezbędne do właściwego funkcjonowania tkanek limfatycznych i prawidłowej aktywności neutrofili.
Brak żelaza może zniszczyć układ odpornościowy, uszkadzając odporność komórkową a czasami może także spowodować spadek poziomu przeciwciał. Zniszczenie systemu odpornościowego może nastąpić przy obniżeniu podaży żelaza już o 10%, prawdopodobnie dlatego, że towarzyszy temu niedobór witaminy B9. Żelazo wchodzi w skład enzymów białkowych: transferryny i laktoferryny. Białka te zabierają całe dostępne żelazo, nie pozostawiając nic dla bakterii, które z tego powodu nie mogą się rozmnażać. W ten sposób enzymy proteinowe zostaną nasycone żelazem, na którym będzie się mógł rozwijać każdy patogen, zwiększając tym samym ryzyko infekcji. Ludzie cierpiący na przewlekłe stany zapalne mają często anemię i niedobór żelaza. Anemia nie ustąpi nawet wtedy, gdy zacznie się im podawać żelazo, bo zostanie ono zabrane do osocza, a nie do krwinek czerwonych. W ten sposób zwiększa się ryzyko nowych infekcji. Niektórzy chorzy na reumatoidalne zapalenie stawów mają za dużo żelaza przy jednoczesnym niskim poziomie hemoglobiny we krwi. Żelazo jest zatrzymywane w osoczu krwi i tkankach, a poziom erytrocytów niebezpiecznie się obniża. Oznacza to, że suplementowanie żelaza nie zawsze pomaga w walce z chorobą.
Podczas infekcji wzrasta we krwi poziom miedzi w postaci ceruloplazminy. Uważa się, że jest to jeden z mechanizmów obronnych organizmu, ale jeszcze niezupełnie zrozumiały.
Magnez i wapń są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania błon komórkowych. Niedobór magnezu osłabia proces tworzenia się przeciwciał i prowadzi do zmniejszenia się gruczołu grasicy. Podczas infekcji spada poziom magnezu we krwi; organizm traci dużo wapnia i magnezu uwalnianego z komórek. Podawanie magnezu jest niezbędne w przypadku dużej utraty tego minerału, np. przy rozległych oparzeniach i komplikacjach po zabiegu operacyjnym. Magnez pomaga w powstawaniu białek dopełniacza i zapobiega alergiom i infekcjom.
Niedobór selenu obniża skuteczność działania komórkowego układu odpornościowego, szczególnie u osób z deficytem witaminy E. Selen ułatwia neutrofilom niszczenie antygenów i wzmacnia aktywność limfocytów T. Obniżony poziom selenu prowadzi do wzrostu utleniania lipidów w błonach komórkowych. Niedobory selenu występujące łącznie z niedoborami witaminy E powodują większe ryzyko zachorowania na raka.

Zapytania z Google:

  • nnkt rola
  • rola witamin

Comments are closed.