Miód jest znany od setek, a nawet tysięcy lat. O zaletach miodu wiedziano już w paleolicie, z tej to epoki geologicznej pochodzi malowidło naścienne – „Kobieta wybierająca miód dzikim pszczołom” odkryte w 1919 roku w jaskini Arańa, niedaleko Walencji w Hiszpanii.
Grecki lekarz Hipokrates słodził nim gorzkie napary ziołowe, a jego uczniowie opracowywali lecznicze receptury z jego udziałem.
Znane były też nieocenione zasługi miodu w walce z wpływem czasu na kobiecą urodę. Przykłady stosowania miodu jako kosmetyku znamy już ze starożytnego Egiptu, sama królowa Kleopatra zażywała kąpieli w oślim mleku z dodatkiem miodu. Z kolei rzymianka Poppea, żona Nerona, stosowała maseczki z mleka i miodu w celu zachowania młodego wyglądu.
Tak więc śmiało możemy powiedzieć, że dzieje ludzkości są ściśle powiązane z miodem
Był on wykorzystywany w licznych kulturach jako pożywienie, lekarstwo, kosmetyk, środek płatniczy, a nawet wykorzystywano go w ceremoniach rytualnych.

Krótka historia miodu
Starożytni, nie umiejąc wytłumaczyć pochodzenia miodu, czcili pszczoły, natomiast sam miód uważali za pokarm bogów.
W starożytności miód wykorzystywano do konserwowania żywności, jako składnik potraw oraz trunków, jak również jako substancję leczniczą.
Był spożywany podczas obrzędów rytualnych w kulturze Majów, Grecy i Rzymianie wypiekali z jego udziałem ciastka miodowe dla uczczenia bogów, zwycięzców zawodów lub gości weselnych, a sam miód pito ku czci zmarłych. W II wieku n.e. wśród chrześcijan rozwinęła się tradycja obdarowywania chrzczonych mlekiem i miodem.
Nie można pominąć roli miodu jako środka stosowanego podczas zabiegów pielęgnacyjnych jak już wcześniej było wspomniane.
W średniowieczu miód był ceniony m.in. jako artykuł obrotu handlowego i środek płatniczy. Hodowla pszczół stanowiła odrębne rzemiosło, a zbieraczom miodu zrzeszonym w cechu przysługiwały specjalne przywileje.
W XII wieku zaczęto importować do Europy cukier, który niestety stał się konkurencją dla miodu, aż w końcu u schyłku XVI wieku został niemal całkowicie wyparty z rynku.

Jak powstaje miód
Surowcami służącymi do produkcji miodu są nektar, spadź lub obydwa te składniki łącznie. Nektar to słodka substancja pochodzenia roślinnego, będąca wydzielina nektarników  znajdujących się na ogół u podstawy słupka kwiatów. Natomiast spadź jest sokiem roślinnym przetworzonym przez owady. Pszczoły miodne zbierają surowce i dostarczają je do ula, pokonując odległości równe sześciokrotnemu okrążeniu ziemi. Pszczoła jednorazowo może dostarczyć do ula ok. 60 mg nektaru, spadzi i wody.
Do wyprodukowania 1 kg miodu kwiatowego potrzebne jest zebranie (przez jedną pszczołę) nektaru z co najmniej 3 milionów kwiatów.
Proces powstawania miodu rozpoczyna się już w chwili, kiedy owad pobiera surowce za pomocą trąbki, wówczas gromadzą się one w wolu, gdzie zachodzą pierwsze reakcje chemiczne. Dalsze przemiany zachodzą już w ulu, w którym miód uzyskuje ostateczny skład chemiczny.

Charakterystyka fizykochemiczna miodu
Dojrzały miód to gęsta ciecz o wartości energetycznej 1kg wynoszącej 13398-13816 kj (3200-3300 kcal), wykazuje znaczną lepkość zależną od odmiany miodu. Bardzo lepki jest miód gryczany, zwłaszcza w stadium krystalizacji, oraz spadziowy. Te wielkości fizyczne są uzależnione od temperatury i zawartości wody. Gęstość miodu pszczelego waha się w granicach 1,380-1,450 g/cm3 przy zawartości wody nie przekraczającej 20%.
Szczególną właściwość posiada miód wrzosowy, który z postaci płynnej przechodzi w stan żelu (zjawisko tiksotropii).
Cechy fizyczne miodu wpływają na jego konsystencję. Miody płynne to patoki, a stałe to krupce. Przejście z postaci płynnej w stałą nosi nazwę krystalizacji, potocznie zwanej krupieniem lub cukrzeniem. Na czas krystalizacji wpływają

  • zawartość wody w miodzie,
  • skład chemiczny miodu i stosunek poszczególnych składników (cukrów),
  • temperatura (czynnik zewnętrzny),
  • sposób wydobywania miodu z plastrów.

Miody dojrzałe o małej zawartości wody krystalizują stosunkowo szybko, a miody niedojrzałe, zawierające czasem nawet do 30% wody, cechują się dłuższym okresem cukrzenia, trwającym kilka tygodni, a nawet miesięcy. Miody nektarowe scukrzają się szybciej, w przeciwieństwie do miodów spadziowych, zawierających więcej dekstryn.
Dużą rolę w kształtowaniu konsystencji, ale również wyglądu miodu oraz przebiegu krystalizacji, odgrywa temperatura przechowywania.
Miody wykazują odczyn kwaśny, ale kwasowość ta jest skutecznie maskowana przez dużą zawartość cukrów.
Średnie pH miodu wynosi 4,1 (3,8-4,9; dla spadziowych — 4,2-4,9 pH)
O smaku i zapachu tego produktu pszczelego decydują związki wchodzące w jego skład. Im większy procentowy udział fruktozy tym miód jest słodszy. Substancje zapachowe odznaczają się dużą lotnością, dlatego też przechowywanie i podgrzewanie miodów przez dłuższy czas wpływa na spadek jego aromatyczności.
Na barwę miodu ma wpływ skład chemiczny oraz przechowywanie. Głównymi barwnikami miodu są karotenoidy, oraz ich ich pochodne — chlorofil, antocyjany, flawonoidy. Substancje koloidalne (składniki białkowe) i mineralne oraz drobiny wosku mają również wpływ na barwę. Barwa ulega zmianie w trakcie przechowywania na skutek reakcji nieenzymatycznego ciemnienia. Powstają wówczas tzw. melanoidy, o ciemnym zabarwieniu.
Miód to substancja higroskopijna, która przy zawartości wody nie większej niż 20% w swej wierzchniej warstwie pozostaje w równowadze z powietrzem o wilgotności względnej do 60% (bardzo suche powietrze). Jednak gdy wilgotność ta wzrasta, następuje zmiana konsystencji miodu i rośnie w nim ilość wody. Konsekwencją jest rozrzedzenie głębszych warstw produktu i zapoczątkowanie procesu fermentacji miodu.

Właściwości prozdrowotne i żywieniowe miodu
Miód wykazuje działanie bakteriostatyczne i bakteriobójcze w stosunku do wielu drobnoustrojów chorobotwór­czych dla człowieka. Jest to jedna z cenniejszych jego cech żywieniowych i prozdrowotnych. Miody najsilniej dzia­łają na bakterie Gram-dodatnie, takie jak gronkowce i pa­ciorkowce. Poza tym miód wpływa hamująco na wzrost laseczek wąglika, prątków gruźlicy i rzęsistka po­chwowego.
Właściwości antybiotyczne miód zawdzięcza wpływom wielu czynników, zarówno chemicznych jak i fizykoche­micznych. Jednym z nich jest wysokie ciśnienie osmotyczne, będące wyni­kiem dużego stężenia cukrów, a także niskie pH środowiska. Ta ostatnia cecha uwarunkowana jest występowaniem w miodzie szeregu kwasów organicz­nych. Warunki te powodują zahamowa­nie wzrostu drożdży oraz bakterii osmofilnych.
Substancją chemiczną odpowiedzialną za antybiotyczne dzia­łanie miodu jest nadtlenek wodoru, któ­ry już w ilościach 3-10ug/ml powodu­je zniszczenie wszystkich chorobotwórczych bakterii, grzybów, wirusów i pierwotniaków. Obecność nadtlenku wodoru w miodzie jest wynikiem aktywności oksydazy glukozowej, enzy­mu powodującego utlenianie glukozy do kwasu glukonowego.
Aktywność antybiotyczna nierozcieńczonego miodu jest dość niska ze względu na wolne powstawanie nadtlenku wodoru, jednakże rozcieńczenie miodu wodą przyspiesza reakcje tworzenia tego związku, przyczynia się on do pobudzenia czynności wydzielniczych i motorycznych jelit. Miód wykazuje również wyraźne działanie na wątrobę oraz drogi żółciowe i ner­ki, zwłaszcza duża zawartość glukozy przyczynia się do odżywienia komórek wątrobowych i bierze udział w proce­sach odtruwania organizmu.
Miód może być stosowany do przyspieszania gojenia ran i oparzeń. Przejawia właściwości przeciwzapalne, przeciwbólowe i odnawiające, prowadząc do szybkiego ziarninowania i naskórkowania rany. Ponadto przyczynia się do szybkiego oczyszczenia rany z produktów przemiany materii i elementów martwiczych. Dobre wyniki obserwuje się w leczeniu ropiejących ran i oparzeń, co przyczynia się do niepowstawania blizn i pęcherzy pooparzeniowych. Miód wykazuje również działanie antypróchnicze, ograniczając rozwój bakterii Streptococcus mutans. Ze względu na małą zawartość sacharozy szczep ten nie wytwarza nalotu nazębnego, będącego czynnikiem warunkującym rozwój próchnicy.

Miód w pielęgnacji skóry
Panie bardzo często szukają sposobów aby dać odpocząć zmęczonej skórze po wyczerpującym dniu. Nie ma nic prostszego jak kosmetyki własnej roboty z miodu. Bo przecież czy może być coś bardziej prostego jak połączenie miodu z tym co mamy w naszej kuchni lub spiżarni, a następnie przyjemny relaks z taką maseczką na twarzy.
Kobiety chcące rozjaśnić włosy w sposób naturalny, mogą to zrobić za pomocą miodu. Wystarczy dodać do litra ciepłej wody łyżeczkę złotego płynu, w przypadku włosów blond można wcisnąć sok z jednej cytryny. Po umyciu włosów dowolnym szamponem, płuczemy je wodą z miodem i cytryną, nie spłukujemy.
Która z pań nie chciałaby się poczuć jak królowa Kleopatra, teraz to możliwe. Wystarczy w litrze ciepłego mleka rozpuścić trochę miodu i wlać do wanny z wodą. Królewska kąpiel gotowa.

Zapytania z Google:

  • miod witaminy
  • woda z miodem i cytryną właściwości
  • cukrzenie miodu
  • gestość miodu
  • ph miodu
  • woda z miodem właściwości
  • cukrzenie się miodu
  • jakie witaminy ma miod
  • jak rozjaśnić włosy miodem
  • miód z cytryną właściwości

Comments are closed.